یک سال سکوت؛ سفری روزانه برای دعا و امید

سرزمین ما، افغانستان، بارها و بارها مزه‌ی تغییرات ناگهانی و طوفان‌های سیاسی و اجتماعی را چشیده است؛ روزی آرام و فردا پر از هراس و بی‌ثباتی. بسیاری، در چنین شرایطی، دست به ریسمان‌های سست انسانی می‌زنند و امیدشان را بر وعده‌های زودگذر می‌نهند. اما کلام خدا ما را به راهی دیگر می‌خواند: «با تمام دل خود بر خداوند توکل نما.» این اعتماد، مثل چراغی است که در تاریک‌ترین کوچه‌های زندگی می‌درخشد.

اگر ما به جای حساب و منطق محدود خود، بر دست توانای خدا تکیه کنیم، حتی اگر همه‌چیز اطراف ما فرو بریزد، او راهی راست و استوار پیش پای ما خواهد گذاشت. خداوندی که امروز راه بیابان را برای قومش باز کرد، همان است که فردای ما را هم خواهد ساخت. پس بگذاریم ایمان ما، نه بر پایه‌ی آرامی ظاهری، بلکه بر صخره‌ی محکم وعده‌های او بنا شود.

برادر و خواهر عزیز، شاید امروز زیر بار مشکلات و ترس‌ها خم شده باشی؛ شاید فشار زندگی و ناامنی‌ها مثل کوه بر شانه‌هایت سنگینی کند و امیدت کم‌رنگ شده باشد. اما فراموش نکن که قوت تو از خودت نیست؛ قوت تو از عیسی مسیح است، همان خدایی که آسمان و زمین را با کلامش آفرید، همان که تو را به نامت صدا می‌زند و می‌گوید نترس زیرا من با تو هستم.

وقتی دستت را به سوی او دراز می‌کنی، قدرتی تازه در جانت جاری می‌شود؛ قوتی که نه تنها تو را سر پا نگه می‌دارد، بلکه تو را قادر می‌سازد در میان سختی‌ها وفادار بمانی و نور او را بتابانی. پس امروز اگر احساس ضعف می‌کنی، به یاد داشته باش که خداوند وعده داده تو را ترک نخواهد کرد و قوتش هر روز برایت تازه خواهد بود.

گاهی آرامش تنها یک حس نیست، بلکه یک حضور است؛ حضور کسی که تو را می‌شناسد و می‌بیند، حتی وقتی همه چیز در اطرافت لرزان و بی‌ثبات است. مسیح نمی‌گوید طوفان تمام می‌شود تا آرام شوی؛ او می‌گوید در همان طوفان آرامی‌ای می‌دهم که از درون تو بجوشد، آرامشی که جهان نمی‌شناسد و نمی‌تواند از تو بگیرد.

در کوچه‌های پر از ترس و شب‌های پر از نگرانی، وقتی حضور او را حس می‌کنی می‌فهمی که دیگر تنها نیستی. شاید صداها و تهدیدها خاموش نشوند، اما قلبت آرام است، چون می‌دانی صاحب دریا همان کسی است که دستت را گرفته است.