روز اول

سرزمین ما، افغانستان، بارها و بارها مزه‌ی تغییرات ناگهانی و طوفان‌های سیاسی و اجتماعی را چشیده است؛ روزی آرام و فردا پر از هراس و بی‌ثباتی. بسیاری، در چنین شرایطی، دست به ریسمان‌های سست انسانی می‌زنند و امیدشان را بر وعده‌های زودگذر می‌نهند. اما کلام خدا ما را به راهی دیگر می‌خواند: «با تمام دل خود بر خداوند توکل نما.» این اعتماد، مثل چراغی است که در تاریک‌ترین کوچه‌های زندگی می‌درخشد.

اگر ما به جای حساب و منطق محدود خود، بر دست توانای خدا تکیه کنیم، حتی اگر همه‌چیز اطراف ما فرو بریزد، او راهی راست و استوار پیش پای ما خواهد گذاشت. خداوندی که امروز راه بیابان را برای قومش باز کرد، همان است که فردای ما را هم خواهد ساخت. پس بگذاریم ایمان ما، نه بر پایه‌ی آرامی ظاهری، بلکه بر صخره‌ی محکم وعده‌های او بنا شود.